X
تبلیغات
حسرت پرواز - شعری از بوستان سعدی

چنان به موي تو آشفته‌ام به بوي تو مست

 که نيستم خبر از هر چه در دو عالم هست

 

دگر به روي کسم ديده بر نمي‌باشد

خليل من همه بت‌هاي آزري بشکست

 

مجال خواب نمي‌باشدم ز دست خيال

در سراي نشايد بر آشنايان بست

 

در قفس طلبد هر کجا گرفتاريست

من از کمند تو تا زنده‌ام نخواهم جست

 

غلام دولت آنم که پاي بند يکيست

به جانبي متعلق شد از هزار برست

 

مطيع امر توام گر دلم بخواهي سوخت

اسير حکم توام گر تنم بخواهي خست

 

نماز شام قيامت به هوش بازآيد

کسي که خورده بود مي ز بامداد الست

 

نگاه من به تو و ديگران به خود مشغول

معاشران ز مي و عارفان ز ساقي مست

 

اگر تو سرو خرامان ز پاي ننشيني

چه فتنه‌ها که بخيزد ميان اهل نشست

 

برادران و بزرگان نصيحتم مکنيد

که اختيار من از دست رفت و تير از شست

 

که قطره سيل شود چون به يک دگر پيوست

 

خوشست نام تو بردن ولي دريغ بود

 در اين سخن که بخواهند برد دست به دست

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم فروردین 1387ساعت 0:33  توسط فواد فراهانی  |